कसे कसे हासायाचे>>>> दरवेळी हे प्रश्न पडतात. ह्या कवितेला चाल लावाविशीच कशी वाटली असेल, मग सुचली कशी असेल, ती समजावली कशी असेल, रेकॉर्डिंगच्या वेळी वादकांना नेमकं काय चाललंय ते कळलं तरी असेल का.

भाऊ कशाचंही काहीही चित्र काढतो, नंतर ते कितीही वाकडंतिकडं असो, बहीण कहर मांडते.

ऐकून आरती प्रभूही हतबुद्ध झाले असतील बहुतेक.

कसे कसे ऐकायाचे असं होतं. डोकं फिरतं. वेडेपणा आहे झालं!

घरासमोर नव्यानेच उघडलेल्या मिल्क पार्लरमधे एका कोप-यात ख्रिसमसचा छोटेखानी सुबक देखावा तयार केलाय.

संध्याकाळपासून पियानोच्या एकेक सुरेल ट्युन्स, जिंगल बेल्स आणि कॉयर असं पाठोपाठ चालू आहे.

मधे जेमतेम चाळीसेक फुटांचा पण अविश्रांत वहाणारा रस्ता आणि झाडांच्या पानं गाळू लागलेल्या फांद्या.

दाट थंडीच्या थरातून ते एकसंध प्रसन्न समूहसूर जणू घरातच वाजत असल्यासारखे स्पष्ट कानावर येत आहेत.

सणाचं छानसं सुखद वातावरण अायतंच घरात चालून आलंय.

अाठवणी अशाच नकळत गोळा होतात.

कोल्हापुरात शिवाजी रोडच्या घरात स्टेशनवरच्या इंजिनांची शिट्टी दाट हिवाळ्यातल्या सकाळी जणू मागच्याच गल्लीत प्लॅटफॉर्म असल्यासारखी खणखणीत ऐकू यायची.

अंबाबाईच्या घाटेचा घण एरवीही ऐकू येत असे, मात्र थंडीच्या दाट सायीत संध्याकाळी ते घण शेजारच्या घरी वाजल्यासारखे स्वच्छ, मजबूत ऐकू येत.

त्यावेळी जर चौथ्या मजल्यावर असलो, तर इमारतींच्या गर्दीतून नेमक्याच मोकळ्या सुटलेल्या एका चौकोनातून बरोबर अंबाबाईच्या देवळाचं शिखर आणि त्यावर लावलेला दिवा दिसे.

आत आजोबा सुरमा घातलेले डोळे मिटून गीतेचे अध्याय म्हणत, कधी माझ्याकडून तर कधी स्वत:च काश्याच्या वाटीनं पायांचे तळवे चोळत चोळत.

भित्री होते मी. मग गारठून गच्च अंधारलेल्या संध्याकाळी आजोबा, त्यांचे श्लोक, ती घाट आणि तो शिखर-दिवा मन घट्ट करायचा.

अजूनही तो आधार आठवणींच्या त्या चौकोनात शाबूत आहे. दाट थंडीत पाठीवरून हात फिरवणारा.

आयुष्य असतं आठवणीत.

शशी कपूर. अत्यंत आवडता माणूस. निरंतर आवडत राहील. त्याच्या गाण्यांपैकी फार आवडतं गाणं.