आलिया भोगासी, असावे स'आ'दर...
कणिक मळता येत नाही, की थालिपीठ थापता येत नाही
भाज्या चिरता येत नाहीत, की डबे उघडता येत नाहीत
खिट्टी काढता येत नाही, की लिफ्टचं दार ओढता येत नाही
पेन धरता येत नाही, की रजिस्टर उचलता येत नाही
हँडल धरून इग्निशन की फिरवता येत नाही, की ब्रेक दाबून पाय टेकवता येत नाही
चढता येत नाही, की उतरता येत नाही
झोपलं की कूस बदलता येत नाही, बसून उठलं की पाऊल टाकता येत नाही
ही आहे गोष्ट सध्या हवेत पसरलेल्या व्हायरल इन्फेक्शनची. शरीरामध्ये जितके सांधे जोडण्या असतात, ते सर्व एकजात एकावेळी असहकार चळवळीच्या मूकमोर्चात वेदनेच्या अस्त्रासह सामील झालेत. कोणीतरी बेदम चोप दिल्यासारखी अवस्था आहे. तापाच्या धगीनं त्वचा करपतेय. औषधांचा कितीही भडीमार केला तरी शब्दश: हत्तीच्या पावलांनी दाणदाण चालून येऊन मुंगीच्या पावलांनी उगीच दाण्यादाण्यानं सरकत बरं होणारं हे आजारपण. त्यात दुष्काळात तेराव्या महिन्यासारखं गच्च मळभ आणि धुंधूर पाऊस. परिस्थिती आणखी बिकट.
सकाळी उठल्यावर पहिला तासभर तर नुसती संवेदनाच जागी होते, सांधे तसेच झोपलेले, आखडलेले. मग त्यांना चुचकारून जागं करावं लागतं. कसेतरी कुरकुरत जागं झाल्यावर मग पुढे दिवसभर मेंदूचा आदेश दहादा सांगितल्यावरच ऐकायचा हा ठाम पवित्रा. गुडघे, मनगटं, घोटे, पिंढ-या हे तालेवार शिलेदार तर दम काढतातच, पण हातापायाच्या बोटांची पेरं, महिने मोजायची हाडं, पावलांचे सांधे हे मावळेसुद्धा बरोबरीनं, त्याच त्वेषानं लढतात आणि रडकुंडीला आणतात.
फणफणून आडवं व्हायला जेमतेम एक तास पुरला, बरं व्हायला मात्र महिने लागतील. तोवर आहेच आता.. लडखडत चालणं, लंगडत उतरणं, कैलास जीवनच्या जाहिरातीतल्या आजोबांसारखे वेडेवाकडे चेहरे करत वस्तू उचलणं, पहिल्यांदाच स्वैपाक करत असल्यासारख्या ओबडधोबड चिरलेल्या भाज्या न् नकाशांचे आकार, वन डीश मिल्सचा सुकाळ, सुप अन् सँडवीचच्या सोयीचा साक्षात्कार वगैरे वगैरे..
घराघरात, बघेल तिकडे समदु:खी दिसतायत, कंपनी मिळतेय, लागू पडलेल्या औषधोपचारांची देवाणघेवाण होतेय, चहू दिशांनी काळजी घ्या काळजी घ्याचे पडघम वाजतायत, आता वर्तमानपत्रंही वेदनांना वाचा फोडतायत.
तर, अशी सगळी मजा मजा सुरू आहे.
आलिया भोगासी, असावे सादर _/\_
