नजिकच्या कालखंडात माझ्या ग्रहमानात 'शिव्या'दानाचा योग आहे आणि त्या मी कचकावून देणार आहे. वाढीचं वय कोल्हापुरात गेलेल्यांच्या समृद्ध शिव्यासंग्रहाबद्दल अवाक्षरही वेगळं बोलायला नको, तसा तो माझाही आहे. आमचा शेजार एवढा देदिप्यमान होता की आम्ही जागेच शिव्या ऐकत व्हायचो आणि आमचं बेला के फूल, रजनीगंधा वगैरेही शिव्यांचंच असायचं. योगायोगानं आताही हे दान देदिप्यमान शेजाराची परंपरा कायम राखणा-याच्या पदरातच घालायचं आहे, त्यामुळे झक्कपैकी एक वर्तुळही पूर्ण होणार आहे.

निव्वळ अभ्यास कुठे कमी पडू नये आणि अधेमधे अडखळले तर नंतर स्वतःचीच स्वतःला लाज येऊ नये म्हणून गेल्या काही दिवसांत पहिल्यांदाच मेंदूतल्या त्या कप्प्यावरची धूळ झटकली. कुठे कुठे चढलेला गंजबिंज नीट साफसुफ केला. आणि शेलकी रत्नं वरखाली करून हा दागिना शोभेल की तो बरा दिसेल, अशी सध्या उजळणी चालू आहे.

मराठी भाषा गौरव दिनानिमित्त माझी अशीही तयारी.

जय महाराष्ट्र, जय मराठी