दिलखुलास माणूस गेलं.

सामान्य माणसाला खळखळून हसवणं खायचं काम नाही. गाठीशी जोरदार पुण्य बांधून नेलं कणेकरांनी.

जुन्या गाण्यांच्या दर्दी आवडीसाठी, वडिलांसाठीच्या हळवेपणासाठी, लताबद्दलच्या जिव्हाळ्यासाठी, खुसखुशीत किश्श्यांसाठी, तुमच्यातल्या सबंध खवचटपणासह आणि अतिशयोक्ती अलंकारासह तुम्ही कायम आवडत रहाल.

 आजचा अतिशय महत्त्वाचा लेख.

बाकी सगळ्यापेक्षा या गळांच्या जाळ्यामुळे मुलांची काळजी फार वाटते. मी ऐन अभ्यासाच्या वयात असताना अशा गळांचे मोह ओलांडत कशी काय पार झाले असते, झाले असते का, याबद्दल साशंक आहे. त्यामुळे आजच्या शाळकरी मुलांपासून ते घडणाऱ्या वयाच्या सगळ्याच लोकांबद्दल अत्यंत आदर वाटतो.

https://www.loksatta.com/lokrang/vishram-dhole-write-on-google-facebook-instagram-social-media-gimmicks-for-attention-zws-70-3805992/?fbclid=IwY2xjawRKC0FleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe4TDa-8jqSVO2i-1hdEf99lxWd1uS3DMCS1NhrjfsEI-7IWMhW8-2XtK8LY0_aem_C5zUFZDBVX8CSXYH7voO9g

 आवडीची माणसं एकत्र आठवण्याचा दिवस.

९५-९६ मधल्या एका वाढदिवसाला Sanjay Apteनं कुणा एकाची भ्रमणगाथा भेट दिलं. त्यापूर्वी फक्त शितू भेटली होती. पण यशोदेनं आणि नर्मदेनं मिळून गोनिदांच्याच शब्दात - मला कव घातली आणि त्यात गुरफटून बसायला नंतर जग आवाक्याबाहेर मोठं होत गेलं तरी अजूनही आवडतंय. आणि गणगोतातल्या ऋग्वेदींच्या लेखात पुलंनी पहिल्यांदा गात्या बोरकरांची गाठ घालून दिली होती ती केव्हा ते तर आठवतही नाही. गोनिदांची जात्याच पापभिरू, चांगुलपण आणि बाळबोधपण वागवणारी, जगाच्या जरा मागंच असणारी माणसं आणि बोरकरांची जगाकडं बघण्याची मधाळ, हेवा वाटण्याएवढी सुंदर नजर, देखण्या शब्दाशब्दातून ओढून घेणारी जगण्याची असोशी. हे हवंहवंसंच आहे. आयुष्यात आवडीच्या नव्या लोकांची भर पडत रहाते, पण एकीकडे आधीपासून आवडीची माणसं आणखी आणखी मुरत जातात. लता, व्यंकण्णा माडगूळकर, पुलं, कुमारांच्या मुरत चाललेल्या पंगतीतली ही दोघंजणं. चांगली ऐसपैस मांडलीये मी ही पंगत.