मांजरांना, पाळीव प्राण्यांना किंवा खरं म्हणजे सगळ्यालाच (बाहेरच्या किंवा शेजारच्या मुलांनी खेळायला यायचं नाही, कुणीही कोणताही व्यवसाय करायचा नाही, पाय आपटत जिने चढायचे नाहीत, शिवण मशीन चालवायचं नाही, मुलांनी आरडाओरडा करायचा नाही, वगैरे अनेक. पुण्याला नावं ठेवणा-यांनी ह्याची खास दखल घ्यावी) विरोध करणा-या कि-यानिष्ट शेजा-यांना तुम्ही योग्य मार्गानं आणि त्रास करून न घेता कसं तोंड देता? आमच्या शेजा-यांचा सध्या आम्हाला कडाडून विरोध सुरू आहे. त्यातही जे दोन अतीकजाग शेजारी आहेत त्यांच्याच दारात शी करणे, उंदराचं पिटुकलं मारून आणून टाकणे असे उपद्व्याप जेव्हा (मर्फी'ज लॉ!) आपली पोरं करतात, तेव्हा मग आगीत साग्रसंगीत तेल आणि मज्जा. स्वच्छता करून, वास राहू नये म्हणून फिनेल आणि ओझोन भरपूर वापरून पुसून घेतलं. नवी पायपुसणी आणून दोन्ही दारात घातली, दिलगिरी व्यक्त करायला विसरले नाही. मी एक कन्व्हर्टेड मांजर प्रेमी आहे. तरी हे सगळं लिहितेय. सहवास असणाऱ्या सजीवांचा लळा आपोआप लागतोच.

आम्ही पाचव्या मजल्यावर आहोत. विली आणि चिली-मिली आता स्वतंत्रपणे बाहेर भटकत असतात. जिना आणि आमच्याबरोबर लिफ्ट, दोन्ही वापरतात. थेट खाली, थेट वर. जिना वापरताना कुणाच्याही घरी एकदाही शिरलेली नाहीत. त्यांचा कोणताही उपद्रव आजपर्यंत कुणालाही झालेला नाही. आमची मुलं म्हणून कौतुक आहे असं नाही, तर त्यांच्या ह्या सवयींबद्दल सगळ्यांनाच आश्चर्य वाटतं. कालपासून लिफ्ट बंद आहे म्हणून आमचं उतरणं कमी झालंय. त्यांचं रुटीन चालू आहे. भटकणारी मुलं कशाला घरात बसतील, नाही का? नेमकी आज सोसायटीची मिटिंग आणि बाकी सगळं, अगदी बंद पडलेल्या लिफ्टचाही मुद्दा बाजूला पडून आमची मुलं आणि त्यामुळे होणारा तथाकथित त्रास हाच अजेंडा झाला! अशावेळी एरवी जे गोडीत असतात आणि ज्यांची मुलं आमच्या ह्या तिन्ही मुलांशी मनसोक्त खेळतात, तेही लोक सोयीस्करपणे विरोधाच्या गंगेत यथेच्छ हात धुऊन घेतात. आमची इमारत अजून रजिस्टर्ड अपार्टमेंट नाही. शिवाय कायद्यानं कुणीही रहिवासी पाळीव प्राण्यांना विरोध करू शकत नाहीत वगैरे सगळं माहीती आहे. पण ते बडगे रोज शेजारी रहाताना उपयोगाचे नसतात, सातत्यानं वाकड्यात शिरून रहाता येत नाही आणि मनस्ताप होतो. दोन्ही मुलं अडॉप्शनसाठी द्यायची आहेत, त्यांनाही मदत करायला सांगितलंय.

अशा परिस्थितीत तुम्ही कसा तोडगा काढता?