रोज ऑफिसातून बाहेर पडल्यावर वाटेत बालगंधर्वच्या आवारातल्या फलकावरचे अपडेट वाचून रस्त्याला लागत होते, त्यादिवशी गेटमधूनच फलकावरचा हार बघितला आणि कंबर खचली. २००० सालची ती संध्याकाळ वाईट होती. तुमचं दर्शन तर दुसऱ्या दिवशीही मिळालं नाही, पण बॅंक ऑफ महाराष्ट्रच्या कोपऱ्यावर चारपाच तास उभी राहून भोवतीनं वाढणारी गर्दी आणि समोर होत राहिलेली बडी वर्दळ हमसून रडत बघत राहिले. आज ते दृश्य नुसतं आठवतानाही डोळे डबडबतात. खरं म्हणजे हे लिहिण्याचं काहीही प्रयोजन नाही, पण तशी वेदना परवाच्या फेब्रुवारीत पुनश्च अनुभवली. हे व्यक्त करणंही आता थांबवलं पाहिजे.