छान बातमी आली ही.

अगदी खरं खरं सांगायचं तर आशा पारेखना फाळके पुरस्कार जाहीर झाला तेव्हा वहिदाच्या आधी? अशी एक आठी पडली होती कपाळावर. नाकही मुरडलं होतं मी, मला चांगलं आठवतंय. म्हणजे त्या दोघींना नसेल अडचण, पण मलाच होती. आज मात्र बरं वाटलं, देर आए दुरुस्त आए.

फार ग्रेसफूल बाई आहे ही. करिअरच्या सुरुवातीपासून स्वतःच्या अटींवर काम करणं खायची गोष्ट नाही. बहुतेक सगळ्या भूमिका दमदार केल्या. वाट्याला आलेल्या एकूण एक गाण्यांचं सोनं केलंय. मागे कधीतरी मी 'कल के सपने आज भी आना' वर काही तरी खरडलं होतं. माझ्या एका मोठ्या आजारपणात मी वहिदाचे बरेच सिनेमे सलग बघून काढले होते. वहिदा महोत्सवच साजरा केला. ऐन उमेदीतल्या सिनेमांबरोबरच चांदनी, लम्हें, कभी कभी, रंग दे बसंती, दिल्ली ६, हे सुद्धा खास वहिदासाठी पुन्हा बघितलेले. त्रिशूल सारखे तुरळक अपवाद वगळता प्रफुल्लित वावर असतो तिचा. अलीकडे खूप इंटरव्ह्यू येतात. तल्लख बुद्धिमत्ता, उर्दूमिश्रित गोड इंग्रजी-हिंदी, मस्त विनोदबुद्धी, मनापासून हसणं, व्यक्तिमत्वातला अंतर्बाह्य रुबाब असं काय काय असतं त्यात. रेश्मा और शेराच्या आठवणी, लग्नाचे आणि पोरांच्या शाळेबद्दलचे किस्से तर विशेष मजेदार आहेत.

डिझर्व्हिंग व्यक्तीला पुरस्कार मिळाला.