माझे एक अत्यंत आवडते लेखक. रविंद्र पिंगे.

वाचक म्हणून आपापला असा एक विशिष्ट पिंड असतो. त्या जॉनरचं लेखन वाचताना तुम्ही त्या लेखनाचा जास्तीत जास्त आनंद घेता, ताणात असाल तर हे लेखन वाचता वाचता ताण हलकेच उतरत जातो, कधीही कुठेही कोणत्याही मन:स्थितीत तुम्ही तुमच्या पठडीचं लिखाण वाचायला मनानं तयार असता, ते पुन्हा पुन्हा वाचतानाही तुम्हाला कंटाळा येत नाही.

माझा पिंड जरासा बाळबोध प्रकारात मोडतो. सकारात्मक, मन प्रसन्न करणारंच लेखन/गाणी/कविता/चित्रपट मला जास्त आवडतात. फार बुद्धिमान, तर्कावर घासलेलं, कोणत्याही प्रकारचा मानसिक ताण देणारं लेखन मी एका मर्यादेपलिकडे सलग वाचू शकत नाही, मधे हलकीफुलकी विश्रांती घ्यावी लागते. जड मजकुराचं कोणतंही पुस्तक मी अनेकदा थांबत, रवंथ करत, मधेच ना सी फडके, योगिनी जोगळेकर, चांदोबा असं काहीही वाचत पूर्ण करते. अशानं माझा टेंपो जात नाही. जड चित्रपट/ कवितांच्या वाटेला जात नाही. तसंही जगातलं यच्चयावत सगळं तुम्ही पाहिलं/ऐकलं/वाचलेलं असावं असं मुळीच नाही, ठरवलं तरी ते शक्यही नाही. अर्थात, आपण आपल्यासाठी वाचत/ऐकत/पहात असलो तर, हे सगळं. अभ्यास, छंद म्हणून वाचन करणा-यांचे निकष वेगळे.

तर गोनीदा, पिंगे, राजाध्यक्ष, दळवी, माडगुळकर, कर्णिक, ही चटकन डोळ्यासमोर येणारी नावं. गौरीही आवडते. हे कुणीही तसे बाळबोध पठडीत बसत नसले तरी. रविंद्र पिंगे वाचून खूप बरं, हलकं वाटतं. त्यांनी दुस-या रांगेतले लेखक म्हणून स्वत:च स्वत:ला मान्यता देऊन टाकलीये. त्यांच्या लेखनासाठी त्यांनी त्यांच्या मानाने घेतलेले कष्ट जाणवतात. अफाट वाचन जाणवतं. इंटरनेट अस्तित्वात नसलेल्या काळातलं संशोधन आणि संकलन कौतुकास्पद आहे. हे सगळेच लोक पोटार्थी राहून कडेकडेने लेखनव्यवसाय करणारे होते, त्यामुळे त्यांच्या कष्टाचं मोल वाटतं. अनेकांना सर्वोत्तम पिंगे माझ्या आवडीखातर भेट दिलंय. अर्थात अनेकांच्या पुस्तकांच्या कपाटात अशी भेट दिलेली पुस्तकं न उघडता धूळ खात, निव्वळ शोभा वाढवण्यासाठी सजवलेली दिसतात, हा अनेकांचा अनुभव असेल. हा पिंग्यांच्या मुलीनं लिहिलेला लेख आवडला. व्यक्तिमत्वावरून पिंगे कुटुंबवत्सल दिसतात आणि ही कुटुंबवत्सलता त्यांच्या लेखनात झिरपते, हे पिंगे वाचलेल्यांना वेगळं सांगायला नको.