#आंतरराष्ट्रीयमहिलादिन

#स्त्रीपुरुषसमानता

इमारतीची लिफ्ट पाच दिवस बंद होती. कारभार बघणारे कुणी लक्ष घालतील म्हणून सुरुवातीचे दोन दिवस वाट पाहिली. हालचालींना फार काही वेग नव्हता. आम्ही पाचव्या मजल्यावर. लक्ष घालणं आलं. वार्षिक करार असणा-या कंपनीच्या मनुष्याला दोष सापडेना, त्याने हात वर केले. (ह्याने सर्वात कमी दर सांगितला, हा करार करण्याचा निकष) म्हणून एका इलेक्ट्रिशिअनला बोलावण्यात आलं(!). त्याला दोष सापडणार नव्हताच, मग आधीच्या वर्षी काम पहाणा-या लिफ्ट तंत्रज्ञाला बोलावणं धाडलं. त्याने अर्धा दिवस खर्चून दोष शोधून एक पार्ट गेल्याचे आणि तो बदलावा लागेल असे सांगितले.

तो पार्ट आणून बसवला तरीही लिफ्ट सुरू झाली नाही. तेव्हा पुढचा पूर्ण दिवस बसून त्याने आणखी एक पार्ट गेल्याचे आणि तो दुस-या दिवशीच आणता येईल असे सांगितले. ह्या पूर्ण दिवसात मी जातीनं त्याच्याबरोबर थांबून तो नेमकं काय करतो आहे हे समजून घेऊन बघत होते. त्याला अधेमधे चहापाणी देत होते. तो काय करतोय ते सहज समजत होतं. पण एक बाई बरोबरीनं उभं राहून प्रश्न विचारत असल्यामुळे तो जरा अवघडल्यासारखा वाटत होता.

जेव्हा उद्या पार्ट आणायचे ठरले तेव्हा मी त्याला माझ्या अधिकारात 'तो उद्या ताबडतोब घेऊन या, काय लागतील ते पैसे मी देते' असे सांगितले. लिफ्ट बंद असल्याने सर्वात मोठी गैरसोय आमचीच होत होती. मात्र त्या बिचा-याने इमारतीतल्या त्याच्या ओळखीच्या गृहस्थांशी माझ्या सांगण्याची खातरजमा करून घेतली आणि मगच दुस-या दिवशी तो पार्ट आणून बसवला. तेव्हा पैसे मात्र माझ्याकडून घेतले ह्या सर्व घडामोडींमध्ये आठवडाभर लिफ्ट बंद असूनही इतर कोणत्याही स्त्री किंवा वयस्कर सदस्याने गैरसोय होण्याबद्दल तक्रार केली नाही, हे नवल.