नील तासंतास भातुकली खेळतो. त्या खेळात त्याचे शाळेतले सवंगडी (इतका सुरेख शब्द वापरायलाच मिळत नाही) पण मनापासून रमतात. इथे शेरलॉक-वॉटसन, बन्या फेणे, लंप्या, हॅरी, झॉंबीज्, आणखीही कुणी कुणी मिळून सुखेनैव बागडतात आणि गुण्यागोविंदाने भांडीकुंडी खेळतात. स्वैपाक करता करता एकीकडे केसेसही सोडवतात. नील वगळता ह्यातल्या एकालाही हे एकही पात्र ठाऊक नाही, पण त्यामुळे त्यांच्या कोणत्याही मजेत बाधा येत नाही. एकदाच कधीतरी दिवसभर खपून कुटून ठेवलेला विटकरीचा डबाभर चुरा ह्यांना चहा करण्यापासून ते प्रसंग पडल्यास शत्रूच्या डोळ्यात धूळ फेकण्यापर्यंत सर्व बाबतीत उपयोगी पडतो. हा खेळ कित्येक तास श्रद्धेनं आणि विनावादविवाद चालतो. श्रद्धा तरी केवढी, एकदा तो तंतोतंत दिसणारा चहा एकजण खोटा आहे हे माहीत असून विनाशंका गटकन प्यायला, तेव्हा एकदाच जरा लक्ष घालावं लागलं होतं.
सांगण्याचा मुद्दा असा की ह्या मुलांचे रंगलेले खेळ बघून क्वचित कधीतरी मुलीही सामील होतात त्यांच्यात. त्यात शाळेच्या वेगवेगळ्या वेळा, शिकवण्या, घरचे अभ्यास, ह्यातून वेळ उरलाच तर आयांच्या मर्जीनुसार परवानग्या, कुणी एक नाही आली तर दुसरी इच्छा असूनही येऊ शकत नाही, अशा अनेक कारणांनी सातत्य नसल्यामुळे हर्मायनी, सुमी वगैरेंच्या जागा अजून रिकाम्याच आहेत. त्यातून जेव्हा येतात तेव्हा एकदा तरी चिडाचिडी होतेच आणि इतका वेळ खेळताना कसलीही अडचण नसलेल्या मुली जाता जाता 'अव्वा, मुलं असून भांडीकुंडी खेळतायसा होय' अशी मुलांना भडकवणारी टिप्पणी करून जातात. मग खरंच भडकून 'पुन्हा कधी त्यांना खेळायला घेणार नाही, तू मधे पडायचं नाही' असा सज्जड दम मला मिळतो.
मुलांच्या रोजच्या आयुष्याचा भाग नसलेल्या ब-याच गोष्टी मुलांना लक्षातही ठेवाव्या लागतात, जे साहजिकच त्यांना जड जातं. ताटात हात धुवायचे नाहीत, ताट स्वत:च उचलून ठेवायचं, कप आणि पेले वापरले की धुऊन टाकायचे वगैरे. हे सगळं त्यांनी त्यांच्या घरी केलं तर चालणार नाहीये. घरातल्या आयाआज्यांना ते पसंत पडणार नाहीये. भातुकली खेळतात हे घरी सांगतात का ही चौकशी कधी केली नाही. उगीच विरस नको त्यांचा. पण अगदी हळूहळू ह्या गोष्टी निदान त्यांच्या भातुकलीत तरी डोकावतायत.
No comments:
Post a Comment