#वाचन परिक्रमा#

गोनिदांची दमदार व्यक्तिचित्रं, डोलवणारी बोली, रसाळ अमृतावाणी वर्णनं, सारा सह्याद्री, विंध्य, सातपुडे पालथे घालणारे भौगोलिक प्रदेश, आपल्यालाही नकळत विरघळवून टाकणारं अकृत्रिम निसर्गतादात्म्य, सगळंच भुरळ घालत आलंय. अगदी समग्र नसले, तरी 80% गोनिदा जमवले आहेत. ते पुन्हा पुन्हा उघडणं आणि कधीही, काहीही, कुठूनही वाचणं. बरं वाटतं. मात्र सर्वात जवळचा आपला बुधाच आहे. अनेकदा असं का म्हणुन एकट्यानं, कधी दुकट्यानं कारणं शोधायचा प्रयत्न केला, नक्की समजत नाही काही. त्याच्या पाऊलखुणात काही शोधलं जातंय का, कोण जाणे. आता तो फंद सोडलाय जवळजवळ. दरवेळी दरठिकाणी कारखाना (डोक्याचा कारखाना - साभार, चिरंजीव) लावलाच पाहिजे असं कुठाय! असो, अंबरनं Ambar Karveअनेकदा आठवण करूनही मागे राहून जाणारं आज करायचं ठरवलं. वाचनकट्ट्याला क्रमश: वाचताना हा बुधाआजोबा जितका समजला तितका चिरंजीवांनाही आवडला होता. तर हा प्रिय पुस्तकातला माझा आवडता उतारा. ह्यातला 'थंडीवेगळा शहारा' लक्षवेधक आहे. उतारा तुकड्यातुकड्यात..

÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

पलिकडे भिव्या निसूर झोपला होता. पुन्हा बुधाच्या मनातलं दु:ख जागं झालं. थंडी तर होतीच. पण त्याला थंडीवेगळा शहारा फुटला. तो तटकन् अंथरुणावरून उठला. घोंगडी अंगावर पांघरून बाहेर आला.

........

अन् आता त्यातलं काहीच दिसत नाही! एक पलिकडला डोंगर, की एक अलिकडला. मध्ये सगळा धुईचा समुद्र जिवंत आहे. सगळी दरी त्या धुईनं भरून गेली आहे.

........

आकाशात ढग एकमेकांवर कोसळतात, तशी ही धुई आपल्याच अंगातून उठून आपल्याच एका बाजूवर कोसळत्ये आहे.

........

होता होता तो पडदा वितळू लागला. विरविरीत होऊ लागला. त्याच्या खालचं कोकण दिसू लागलं. जणू काही देवानं रात्री कोकणावर पांघरूण घातलं होतं. आता सकाळ झाल्यामुळे तो ते पांघरूण काढून घेऊ लागला.

तांबड्या कौलांनी शाकारलेली घरं दिसू लागली. मग झाडं. मग भाताच्या उडव्या. मग वाल. असं एकेक त्या पांघरूणातून बाहेर येऊ लागलं. म्हणू लागलं, मी आहे बरं का अजून!

........

बुधा,

तुझ्यावर जन्माचा लोभ जडलाय.